سهراب فرهمند

سهراب فرهمند در زمستانِ ۱۳۱۸ در کاشان به دنیا آمد؛ در خانه‌ای که بوی کاغذ و مرکب از حیاطش بلند می‌شد. پدرش صحاف بود و همین، نخستین آشناییِ او با کتاب را رقم زد — نه به‌عنوانِ متن، که به‌عنوانِ یک شیءِ ساختنی و دوست‌داشتنی.

نخستین مجموعه‌ی داستانش را در بیست‌وسه سالگی منتشر کرد و خیلی زود به یکی از صداهای متمایزِ نثرِ معاصر بدل شد. زبانِ او آمیزه‌ای بود از سادگیِ روایتِ شفاهی و دقتِ شاعرانه‌ای که از سال‌ها ترجمه‌ی شعرِ فرانسوی آموخته بود.

او در کنارِ نوشتن، بیش از چهل سال ترجمه کرد و نسلی از خوانندگانِ ایرانی را با ادبیاتِ مدرنِ اروپا آشنا ساخت. باور داشت که ترجمه، نوشتنِ دوباره‌ی یک اثر در خانه‌ی زبانی دیگر است — و نه صرفاً برگرداندنِ واژه‌ها.